بسم ا...                            "به نام خالق توبه

                                                            راه برگشت به خانه"

Mudvayne-Death Bloom!!

آن چیزی که درک کردیم :

1-وسوسه باعث تعلق دنیوی میشه !!

2-پیله ی عشق الهی تو وجود ما دنبال روزنه ی نوری برای پروانه شدنه(مرگ = تولدی نو)

3-وسوسه اینقدر آدم رو بی ارده میکنه که فکر بخشوده شدن هم به سرش نمیزنه

 مرگ رو راه نجاتش میدونه!!

4-تاوان گنه ها از خودشون به مراتب بدترن!!

5- نه توان مقاومت داری و نه توان خودکشی!!
6-اگه بخوای راحت و بی دغدغه زندگی کنی باید خدار رو نادیده بگیری(عذلبی که در دنیا میکشی

بخاطر همین هست که خدا رو فراموش نکردی)

7-گناهان ما مانع از ملاقات خدا میشن و ما در برزخ دور از وسوسه های دنیوی به آرامش میرسیم!!
8-اما خودمون رو حریف وسوسه ها نمیدونیم از خدا یک تولد دیگه میخوایم توی دنیای بدون گناه!!
9-فرشته ها دنبال شکوفه های مرگ میگردن تا مارو از این عذاب نجات بدن اما این محبت فقط از ان خداست

10-بعد مرگ چهره ی واقعی ما نشون داده میشه نمیتونیم ازش فرار کنیم!!

وحال شعری که من با اشاره به مضمون Death Bloom  گفتم: (شماره ها اشاره به نکات بالا دارد)

غمزه ی دنیا که دیدی                  ناز شب ها را خریدی

برتعلق تکیه کردی (1)                جز پلیدی ها چه دیدی؟

ظلم ،به حق بودن خود                 کردی  و  خیری   ندیدی

فطرتت را کور کردی                  پشت به حق بودی،ندیدی

عاقبت در برکه ی خود                 تار    ابریشم    تنیدی   (2)

قصه ی تاوان خود را                   سخت ترازهرعیب دیدی(4)

نه توانت بر نبرد است                  که  حقیقت   را  ندیدی  (5)

نه ت وانت  دل  بریدن                  خودکشی را حکم ندیدی(5)

نه که خواهی راست باشی             یا   دچار     خود     فریبی

                                  *  *  *

راه  ساده   پیش  رویت               گر که خواهی خوش  ببینی

عزم کن بر خواب غفلت               حق کشی را خواب بینی(6)

کین  گنه  با   تو  بماند                 تا که روحت تار بینی(10)

وقت مرگت همسفر شد                 تا که روی  حق  نبینی(7)

برزخت بی دغدغه بود                ار دغدغه را کفر بینی(7)

غیرتت را خود فروختی              تا  خودت   را  کم   ببینی

ازخدا با عجز خواهی                 پرده ی دیگر ببینی(8)

بار  دیگر   از   تولد                 از گنه ایمن ببینی (8)

                              *   *   *

توبه را یک قصه دانی               مرگ را ناجی بدانی (3)

بهار  بعد   مرگ   را                 قصه ی برکه بدانی

تلاطم     را      نخواهی             قصه ی دیگر بخوانی

شکوفه های مرگ را             چو حکم ساقی  بدانی     

                                                        "شکوفه های مرگ"   محمدرضا    15 /آذر/85

خودم راضی نیستم شهر مفهومش عمیق تر بود

اما تازه کاریم،والبته کار تازه ای هم میکنیم

تا سواد و درک ما بالا بره و این کار جا بیفته

زمان لازم داره! مگه نه؟
کاش نکته ی  ۹ هم شعر میشد حیف!!

                                                   یا حق!

نوشته شده توسط محمد رضا و دانیال در چهارشنبه بیست و دوم آذر 1385 |